Artık Gidiyorum! Yaşıyor muyum, belli değil! Saklıyım bir yerlerde! Bulsana beni! Gelme aklıma, üzme beni, yakma içimi! Bir şeyler tutmasın beni sende! Zalim!!! Uykularımda ve dudaklarımda... Bitmeyen ve yorulmadan söylediğim şarkılarda... Neden bitmiyor? Sözler ve melodi sendin! Gün senin günün, hadi vur, öldür! Bitmek, tükenmek bilmeyen yaşlarımda anlatıyorum sevgimi! Issız sokaklarda yalnız başıma ayaklarım dolanıyor serseri kaldırımlarda... Ağlamak çözüm değil, sen duymadıktan sonra! Sanadır akan yaşlar, sanadır akan kanlar..! Yine acıyan yüreğimde, yine sonsuzluğa kayıt yaptırmış, tükenmek bilmeyen aşkın! Acıtıyor vurdumduymazlığın, bağlıyor beni sana bakışların, etme, eyleme; acı bu yalnızlık tahtına gömülmüş Leyla'ya! Paylaşılmıyor aşk acısı. Sen öğrettin, sen verdin derdi, acıyı. Sen yaşattın sensizliği. Başlasın artık, tükenmekten bıktım, aptal aşık oldu adım! Şu yangını bin kere acıtacağına bir kere de söndür! Gel, gel sen de yüreğimde ağla! Nefes nefese korkularda yaşıyorum. Düşman oldum kendime; kendimden çekiniyor, kendimden utanıyorum! Ağlıyorum! Çatlak duvarların dili olsa da neler çektiğim yıkılsa bir bir, anlatsa kurumayan yastığımda geçen gecelerimi, rutubet tutmuş yatağımda nasıl sabahladığımı! Yorgunum, anlıyor musun? Kırmızı favori rengim, siyah benim... Kırmızı çizgiler içinde çaresiz ve umutsuz bakışlara sahip yeşil gözler... Kurumuş yaprak misali savruluyorum. Bir sendeyim, bir de sende! Hangi mevsimden geliyorsun, hangisinin yağmurusun? Akmakla bitmeyen, soğuk havaların sıcak damlaları.. İstemiyorum, beni ısıtmanı istemiyorum! İki virgül arası hasretin ve ünlemle bitiyor sana olan sevgim! Kan rengi güllerin kokusu hakim! Bilmeden sevdim seni. Ne olurdu, tutsaydın ansızım elimi! Eriseydi gözlerinde yüreğim ve ben yansaydım aşk ateşinde, sen küllerde yaşasaydın...! Belki, bir gün körpe karanlıklar ötesinde, hiç beklemediğim bir anda atacağın adıma rastlarım diye, bekliyorum! Sen yoksun, lanet olsun! Nedir bu? Hasret diyorlar boynuma taktığıma! Rüzgar taşıyor bana bütün aşk kırıklarını! Yasak umutlarımın uğultusundan korkuyorum. Kaçmaktan yorulmadın mı? Peki ya sessizce ağladığımı duymaktan? Ümitsizliği gördüm gözlerinde, saklıyordun! Ve korkularını, unutmak istercesine bakıyordun! Oysa ki bacaklarına çarpan dalgalar ve rüzgarın yüzüne vurduğu kum taneleri gibiydi sana olan sevgim. Çok mu incittiler seni? İşte duyuyorum! Aşkın ayak sesleri... Gecenin sessizliğinde bana koşuyor, seni getiriyor, senden geliyor! İşte bu sesler aydınlatıyor yolumu, sen ve aşkın ışıldak yoluma... Ve ben görüyorum... Kıştayım işte ben sensiz! Yüreği yanan ne bilsin takvimin kaçı gösterdiğini kendini sarı ışıklı odalara açmadan, ne bilsin güneşi, ayı, baharı ve gökkuşağının ışıltısını? İnan ben de göremiyorum artık yağmur sonrasını! Bana bıraktığın siyah hakim şimdi gökyüzümde ve yağmur damlaları serinletir artık yanan yüreğimi! Fırtına kopsa, alıp beni götürse uzaklara, savursa belki, nerede bu zavallı der misin benim için? Aklına gelir miyim soğuk sisli gecelerde? Hohladığın küçük pencerene yazmaz mısın baş harflerimizi? Ben o harfleri kalp içine alalı çok oldu sevdiğim! Soluğum bir değişik artık, eksiklik kendini göstereli çok oldu, çok oldu burda güz yaşanalı! Ben artık her şeyi bıraktım, ben artık her şeyi kapattım! Bir yüz hakim gözlerimde; açsam bir türlü, açmasam bir türlü! Tek gerçekse yokluğun işte öbür türlü! Hasret, aşk, itiraf ve umut; hepsi içime gömülüyor şimdi. Üstüne toprak atmaz mısın istediğin gibi? Dayanmak zor içimin içi, yaşamak zor bu ağır yükü tek başıma...! Sana ihtiyacım var, bunu biliyorum; her şeyi sana bırakarak, gidiyorum!